night_devil   

سپیدهء ی عشقم هرگز غروب نکن که غروب تو

روز مرگ پروازپرندهء عشق منه.....

این روزا که شهر عشق خالی ترین شهر خداست

خنجر نامردی حتی تو دست سایه ها ست

به دادم برس ای اشک  دلم خیلی گرفته

نگوازدوری کی نپرس ازچی گر فته

یه تنهایی٫ یه خلوت ٫ یه سایه بون یه نیمکت

می خوام تنهای تنها باشم دور از   جماعت

هنگام مرگ چادر سیاهی بر رول تابوتم بکشید تا همه بدانند که دست

خالی از دنیا رفته ام . دستانم را از تابوت بیرون بگذاریدتا همه بدانند که

دست  خالی از دنیا  رفته ام . چشمانم را باز بگذارید تا همه  بدانند که

چشم براه عزیزی بوده ام و به معشوقم بگویید اگر نتوا نستم در جشن

 عروس ات شرکت کنم با بپا کردن عزا به قول خود وفا کردم .

قالب یخی روی مزارم بگذارید تا به جای عزیزانم برایم گریه کند و به روی

مزارم هیچ چیز نگذارید تا بی نام و نشان باشم ...

                                                               ( خسته در ره عشق )

آ نگاه که میله های قلبم را به همه نشان دادم ٫ تا هیچ کس جراءت

نگاه به آن را نداشته باشد؟آنگاه که به روی دلم پردهءتاریکیهاکشیدم

تا هیچ کس جراءت نگاه به آن زندان تاریک را نداشته باشد؟

آنگاه که تیغ های تنم را به روی هم سیخ کردم تا هیچ کس جراءت

نزدیک شدن به آن خسته را نداشته باشد؟ آنگاه بود که پیچک سبز

نگاهت به دورمیله های قلبم پیچید و تا اوج سپیدیها رفت و توانست

قفل سخت دلم را بگشاید. او که با خنجر عشق به جان دلم افتاد و

تیغ هارا کند و دلم  را آکنده از لطافتی کرد  که زلال تر  از آب روانی

است...........                             اون تو بودی تو.....................!!

                                  امشب تمام خویش را از غصه پرپر میکنم

                                  گلدان زرد یاس  را  با تو  معطر   می کنم

                                  تو رفته ای ورفتنت یک اتفاق ساده نیست

                                  ناچار این  پرواز  را  این  بار  باور  می کنم

                                 یک شب اگرگفتی برودیگر زدستت خسته ام

                                 آ نشب برای خلوتت یک فکر دیگر می کنم

                                صحن نگاهت را به  روی  اشتیاقم  باز  کن

                               من هم ضریح عشق را غرق کبو تر می کنم

                               شعریست باغ چشم تو  غرق سکوت و آرزو

                               یک  روز  این  شعر  را تا  آخر از بر  می کنم

                              گر چه شکستی عهد را مثل غرور عشق من

                              اما چنان دیوانه ام که با  غمت  سر می کنم

                              زیبا  خدا  پشت و پناه  چشمهای  عا شقت

                              با  اشک و تکرار   دعا  راه تو  را تر  می کنم

کاش بودی تا دلم تنها نبود             تا اسیر غصه ی  فردا نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام         بی خبر از موج و از دریا نبود

کاش بودی تا دو دست عاشقم     غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم           اینچنین پر سوز و سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی          بعد تو این زندگی زیبا نبود